ΤΟ ΝΤΑΒΑΝΤΟΥΡΙ

Τα μάτια κλείστε γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή.
Το χρόνο αφήστε καινούρια ψέματα
να φανταστεί.
Είναι μια νύχτα
μια τρελή βραδιά
που λάμπουν τ' άστρα
λάμπει κι η καρδιά
και κάπου απέναντι
είναι το νησί που 'χει κοράλλια

Ευωδίασε ο έρωτας
ανάσανε η αγάπη
Τα μάτια άνοιξε ο θεός
οσμή ζωής πλημμύρισε
που εσύ με κοίταξες ξανά
μου μίλησες

Στα μάτια σου η νιότη μου
Αναδύθηκε
απ’ τη βαθιά τη σκοτεινή
τη θάλασσα της λήθης
Σκορπίστηκε η ψυχή σου
απλώθηκε και χάιδεψε το είναι μου
τα χείλη σου τρεμάμενα
ένοιωσα πως ζητούσαν
στα χείλη μου
να δροσιστούν να σβήσουν
την έλλειψη τον πόνο

Σαν Θύελα μυρίζεις Πάει καιρός που βγήκα απ'το όνειρό σου
νύχτες μετράς που δεν κοιμάσαι
θέλω να μάθω τί κρύβει το μυαλό σου
αρνητικό πεδίο το κάθε κύτταρό σου.
Είναι στιγμές που θέλεις να αποφύγεις
μνήμες γυμνές και αυταπάτες
θέλω να ξέρω για μένα τι ορίζεις
...σαν θύελα μυρίζεις.
Σαν θύελα μυρίζεις
εξαφανίζεσαι και πίσω δεν γυρίζεις
κι όταν το βαρόμετρο ψυχής αλλάζει
πίσω γυρίζεις κι αυτό είναι που τρομάζει.
Χρόνια τώρα μεσ'στο παραμιλητό σου
λόγια κοφτά που δεν θυμάσαι
κι εγώ μεθάω στο αναφιλητό σου
ταξίδεψέ με λίγο, για λίγο στ'όνειρό σου.
Είναι στιγμές που θέλεις να αποφύγεις
χλωμές αγάπες μεσ'στη στάχτη
θέλω να ξέρω για μένα τί ορίζεις
...σαν θύελα μυριζεις.
Σαν θύελα οργιάζεις
παραλογίζεσαι κι ο τρόπος σου κουράζει
σε ποιο κομμάτι ουρανού θα χαλαρώσεις?
να γίνω άσπρο σύννεφο για να ξαπλώσεις.

Ανάμεσα στο φόβο και τους εφιάλτες, το άγχος και τις στενοχώριες, είναι κάποια τοσοδα μικρά πράγματα που σε ηρεμούν με μαγικό τρόπο. Όπως αυτός ο πίνακας, που τον είδα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Ανάμεσα σ' άλλους εκατοντάδες που υπήρχαν, όταν πέρασα απο μπροστά του, έμεινα εκεί. Στάθηκα πέντε λεπτά να τον κοιτάζω. Ένιωσα γαλήνη. Και άνοιξη. Ένιωσα τον ήλιο και το έδαφος να με ζεσταίνουν και ένα απαλό αεράκι να με δροσίζει.

Θαύμασα πολλούς πίνακες. Αλλά αυτός με μάγεψε. Είναι αυτό που λένε τέχνη.